Lezingen

Vandaag wil ik jullie heel graag meer vertellen over de lezingen die ik geef. Naast het schrijven van de boeken ‘Doe mij maar diabetes’ en ‘Doe mij maar diabetes … en een baby’ bleek het tijd dat dit verhaal nog vaker verteld ging worden.

In het najaar heb ik hier heel hard aan gewerkt en alles uitgedacht, en hoe tof is het dan als de eerste boekingen ook daadwerkelijk binnenkomen! Ik kan zelf wel denken dat het verhaal interessant genoeg is om te vertellen, maar als dat in de praktijk dan ook daadwerkelijk zo blijkt te zijn, is dat toch wel heel bijzonder.

De afgelopen maand mocht ik mijn verhaal al diverse malen en voor heel diverse doelgroepen ten gehore brengen. Zo stond ik onder andere voor een groep van 180 studenten van de HAN in Nijmegen, gaf ik een Facebook Live Lezing die duizenden mensen bekeken en mocht ik diabetesverpleegkundigen bijpraten tijdens hun regioscholing vanuit beroepsvereniging V&VN Diabeteszorg.

De vragen en reacties die er na zo’n lezing volgen, dat is eigenlijk waar ik het voor doe. Als ik merk dat ik studenten aan het denken heb gezet, vragen van mede-diabeten kan beantwoorden of diabetesverpleegkundigen een kijkje in mijn leven mag geven, dan is mijn doel bereikt.

Diabetes begint een steeds grotere rol in mijn leven te spelen, maar op deze manier kies ik daar zelf voor en dat voelt toch een stuk beter!

Wil je ook mijn verhaal horen? Bel of mail dan voor meer informatie over de lezing ‘Doe mij maar diabetes naar:

info@doemijmaardiabetes.nl of bel 06 50 99 72 67

Advertenties

Op de valreep

Zo op de valreep van 2017 nog even een blog voor jullie. Want eigenlijk is er best wel veel gebeurd nog het afgelopen jaar, op diverse gebieden:

Boek twee

Ik heb namelijk weer flink zitten schrijven. Wat erin geresulteerd heeft dat ik op dit moment kan zeggen dat boek 2 echt bijna af is. Nog de laatste hoofdstukjes en de puntjes op de i en dan gaan we plannen wanneer het volgend jaar in de schappen kan liggen. Ik vind het wederom superspannend, maar volgens mij zitten er wel een paar lezers op te wachten ūüôā

Diabetes TV

Vanaf september ben ik begonnen met het maken van Diabetes TV. Dat is een maandelijkse video die ik maak voor www.diabetestype1.nl en waarin ik andere mensen met diabetes type 1 volg. Iedere maand is er een vast thema en binnen dat thema vlog en interview ik voor Diabetes TV. Dit is echt superleuk om te doen en brengt me bij vele mooie mensen over de vloer. En het mooie is; Diabetes TV loopt gewoon door in 2018!

Lezing ‘Doe mij maar Diabetes’

En dan is er ook nog mijn lezing! Ik had al vaker presentaties verzorgd voor groepen zorgverleners en dat smaakte naar meer. Dus heb ik de afgelopen maanden met een sprekerscoach mijn lezing gemaakt en deze vorige week voor het eerst uitgevoerd en opgenomen. Mijn doel is om komend jaar te gaan spreken voor zorgverleners, op diabetescongressen of voor andere mensen met diabetes type 1. Ik wil heel graag de herkenning die mensen uit het boek haalden, ook op het podium laten zien. En belangrijker misschien nog wel; de zorgverleners de ogen openen over hoe het écht is om 24/7 te leven met diabetes.

Kortom, genoeg plannen ook weer voor 2018. Tot de tijd komt dat de artsen diabetes √©cht kunnen oplossen, maken we er op deze manier maar het beste van ūüėČ

Hele fijne feestdagen gewenst en we zien elkaar vast ergens volgend jaar!

xLoes

 

‘Eventjes’ een rondje fietsen

Aaah zomer! Heerlijk! Ik ben een echt zomermens, dus ieder straaltje zon vind ik heerlijk! Onze kleine hummel is ook graag buiten. Sterker nog, vaak is het het eerste dat hij roept als hij ’s ochtends beneden komt. ‘Boete!’ (Jazeker, hij leert eerst Limburgs, de rest volgt daarna wel). Vanochtend moest ik bij de gastouder moeite doen om hem √ľberhaupt naar binnen te krijgen, omdat hij liever bij de kippetjes, zandbak en picknicktafel verbleef. Ik kan hem dus ook geen groter plezier doen dan hem zodadelijk met de fiets op te gaan halen. En zelf vind ik dat ook wel lekker, even afschakelen van het werk en lekker een stukje fietsen van 5 kilometer.

Maar dat fietsen, dat is nog niet zo 1, 2, 3 gedaan. Het levert me namelijk constant hypo’s op. Even spontaan een stukje met Jan de hort op is er niet bij, daar moet ik echt de nodige voorbereidingen voor treffen. Ik zal het even voor je schetsen:

14.30u    Ah, de zon schijnt lekker, zal ik Jan straks eens ophalen met de fiets! Oh wacht, dan moet ik wel mijn basaal lager zetten. Dat is nu nog iets te vroeg, dadelijk niet vergeten.

15.00u   Als ik nu mijn basaalstand lager zet, werkt dat over 1,5 uur. Dat moet goedkomen. Ik zet mijn pomp voor 1 uur op 40%

15.30u   Mijn bloedglucose die al een paar uur stabiel op 6 was (wonder!) zakt en opeens geeft mijn sensor een hypo-alarm. Nondepie. Hoe kan dat nou? Ik heb helemaal geen honger. Dan maar even een waterijsje pakken, lekker ook met dit weer. En meteen maar een koekje meegenomen, want ik weet dat ik het alleen op dit ijsje niet ga redden.

15.45u¬†¬† Waarde 4,8. Ik baal nu al. Dit moet over een uur eigenlijk minimaal 12 zijn, anders ga ik op de fiets gegarandeerd een hypo krijgen. Gisteravond nog ging ik na het avondeten een rondje fietsen met een waarde van 8,3 zonder gebolust te hebben voor mijn maaltijd met rijst. Guess what… hypo bij thuiskomst.

16.00u¬†¬†¬† Waarde 5,7 en een schuin pijltje omhoog…

16.15u¬†¬† Hmmm…6,2 en stabiel. Dit gaat niet de goede kant op. Zal ik nu nog iets extra’s gaan eten? Alleen omdat ik Jan graag op de fiets ophaal? Is het me dat waard?

16.30u   6,7 en stabiel. Voor de zekerheid prik ik nog even, soms loopt mijn sensor wat achter op mijn daadwerkelijk bloedglucose, misschien zit ik al wat hoger? Bloed prikken wijst uit: 5,7. Dit was niet wat ik hoopte.

Tegelijkertijd belt Remco op, op weg naar huis. ‘Zal ik Jan ophalen of ga jij?’ Ik barst in huilen uit. Ik ben al ruim twee uur bezig met zoiets simpels als mijn zoon met de fiets ophalen van de opvang, en door die klote diabetes lukt dat niet. Ik schaam me een beetje dat ik hierom moet huilen, maar zeg nou zelf, dit is toch f*cking irritant?!

 

 

 

Intussen op het diabeteskantoor

Zo, dat blog bijhouden is nog een hele opgave. Niet gek ook…tijd is net zoals voor velen onder ons ook voor mij vaak een schaarste. De afgelopen maanden stonden¬†zoals ieder jaar¬†in het teken van bruiloftvoorbereidingen en afgelopen zaterdag is het trouwseizoen weer van start gegaan. Zo leuk iedere keer weer om het draaiboek op papier werkelijkheid te zien worden.

Maar daarnaast heb ik op het diabeteskantoor (alsof ik daar een ander kantoor voor heb, maar het klinkt wel lollig) ook niet stil gezeten. Zoals jullie wellicht weten ben ik hard aan het schrijven en boek numero dos. Je zou misschien zeggen dat dat door de ervaring van het eerste boek ‘peanuts’ is, maar niets is minder waar.

Eerlijk gezegd gaat het met vallen en opstaan. Het boek volgt de weg van mijn zwangerschap, bevalling en de periode die volgt als moeder. Met diabetes. En die weg was voor mij niet makkelijk. Als je mijn eerste boek hebt gelezen, weet je dat ik daarin veel van mezelf laat zien en dat zal hierin niet anders worden. Maar een zwangerschap en bevalling…dat is zo persoonlijk…dat ik me soms echt wel afvraag of ik dit moet uitgeven. Die periode is namelijk erg pittig geweest voor mij en dat is het schrijven nu ook weer. Maar juist door die kwetsbaarheid in het boek te laten zien, denk ik dat ik weer bij veel mensen een beeld van herkenning kan oproepen. Je bent niet alleen. Ook niet als je die weg naar een zwangerschap in gaat, die vol hobbels en kuilen zit.

Het wordt weer een bloedeerlijk boek, neem dat maar van mij aan.

 

Loes als spreker

Eind september vond mijn laatste bruiloft van dit trouwseizoen plaats en wel op het prachtige zonnige Corfu. Nee je hoort mij niet klagen! Gelukkig hoefde ik me na deze laatste bruiloft niet te vervelen, want behalve een verhuizing (check!) staan er dit najaar verschillende presentaties over mijn boek op de agenda.

Een dag na terugkomst uit Corfu, mocht ik aantreden bij zorgorganisatie Meditta, om voor een groep praktijkondersteuners te vertellen over mijn boek. En dan specifiek over de rol van de zorgverlener in mijn optiek, maar ook de anekdotes uit het dagelijks leven met diabetes. In de twee weken dat de presentaties plaatsvonden zag ik zo’n 120 praktijkondersteuners voorbij komen. Mensen dus die werken in de zorg en dagelijks pati√ęnten met diabetes (meestal type 2) voorbij zien komen. Mensen waarvan je denkt; die hoef ik niet veel wijzer te maken, die weten alles al. Niet dus.

Ik zag het gewoon gebeuren toen ik mijn verhaal vertelde, het ongeloof in hun ogen als ik vertel hoeveel invloed diabetes op mijn leven heeft. De schrik als ik vertel hoe slecht er soms geluisterd wordt naar pati√ęnten en meteen daarna de zelfreflectie; shit dat doe ik ook! De emotie bij sommige praktijkondersteuners als ze zich realiseren hoeveel er schuil gaat achter een HbA1c, dat zoveel meer is dan een cijfertje.

Ik moet eerlijk zeggen, het deed me meer dan ik had verwacht, deze presentaties. Ik realiseerde me dat ik er niet stond puur om mijn eigen verhaal te vertellen. Nee, ik kon daadwerkelijk iets betekenen in het dagelijkse werk voor deze mensen. En dus in het begrip naar hun pati√ęnten. Ik kreeg hen in beweging met mijn verhaal en oh wat voelde dat bijzonder.

Dit smaakt naar meer. Ik wil mensen bewegen, enthousiasmeren, wakker schudden en raken met mijn verhaal. Misschien wel bij jouw organisatie, zorginstelling of stichting. Ben je benieuwd naar het verhaal achter Doe Mij Maar Diabetes? Neem dan gerust contact met me op via info@doemijmaardiabetes.nl

 

Wat niemand ziet…

Na mijn zwangerschap en het herstel van de keizersnee, ben ik sinds een paar weken weer aan het sporten. Heerlijk! Ik heb dat echt nodig om mijn hoofd leeg te maken.

Na eerst een paar weken rustig conditie en kracht opbouwen in de sportschool, heb ik ook het handballen weer opgepakt. Zo fijn, met mijn leuke teampje! Gisteravond speelden we een heerlijke wedstrijd, gewonnen ook nog! En ik was extra blij, want mijn bloedglucosewaarde bleef de hele wedstrijd rond de 8. Ik kon gewoon meedoen zonder zorgen. De week ervoor zat ik namelijk nog de hele tweede helft op de bank, omdat mijn suiker maar bleef stijgen tot 18. Nou dan krijg ik echt geen bal meer gegooid hoor. Maar gisteren ging het dus goed, en misschien was ik daar nog wel blijer mee dan met de overwinning. Een overwinning op mijn suiker!

Eenmaal thuis en naar bed, lag ik nog even wakker. Na zo’n wedstrijd zit er toch nog wel wat adrenaline in mijn lijf waardoor ik de slaap minder snel vat. Maar rond 24.00u val ik dan toch in slaap. Om vervolgens om 00.45u wakker te worden van mijn alarm. Bloedglucose 15.5. Oei, even bijbolussen en weer verder slapen. Maar daar denkt mijn pomp anders over. Die kiest juist dit moment, midden in de nacht, uit om een foutmelding te geven en keihard te gaan piepen. Er zit niets anders op dan uit bed te stappen en naar beneden te gaan om mijn hele infuusset te vervangen en een nieuwe pomp op te plakken. Na wat gemopper in mezelf in het donker, kruip ik weer in bed. In de hoop dat het hierbij blijft wat betreft mijn gebroken nacht.¬†Remco slaat zijn¬†arm om me heen. Diabetes is zo vaak…wat niemand ziet.

Een terugblik

Morgen is het oudjaarsdag. En hoewel ik altijd liever vooruit blik dan omkijk, vind ik dit toch wel een mooi moment om even stil te staan bij afgelopen jaar.

Het jaar dat ik een boek schreef.

Het jaar dat mijn boek werd uitgebracht.

Het jaar dat Bas van de Goor een lovende reactie schreef en tijdens de boekpresentatie het eerste exemplaar in ontvangst nam.

Het jaar dat ik voor de derde keer zwanger werd, en zonder dat iemand het wist ons kleine mannetje in zijn allerkleinste hoedanigheid aanwezig was bij de boekpresentatie.

Het jaar dat mensen die ik niet ken mijn boek begonnen te kopen, en er ook nog positief over waren ook!

Het jaar dat mijn boek in boekhandels kwam te liggen, via diverse diabetes webshops verkrijgbaar werd en uiteindelijk ook via bol.com.

Het jaar dat ik al stiekem na ging denken over het schrijven van een vervolg.

Het jaar dat ik er zelfs af en toe aan dacht of er niet een Engelse vertaling moet komen van mijn boek…

Het jaar dat ik moest gaan nadenken over een tweede druk, omdat het zo hard gaat met de eerste! Ongelofelijk!

Het jaar dat ik de laatste maanden niet meer aan werken, schrijven of bloggen toekwam, omdat ons leven opeens draait om een lief klein jochie van vijf weken oud.

Het jaar dat ik superblij, trots en tevreden afsluit. En met genoeg nieuwe dromen om weer een heel nieuw jaar te vullen.

Ik hoop dat voor jullie hetzelfde geldt. Leef je droom! En maak er een te gek 2016 van!

Wat er in een jaar tijd kan gebeuren…

Sommige dingen kun je niet overzien…

Een jaar geleden was ik rond deze tijd nog superdruk met het schrijven van mijn boek. Ik had nog geen idee hoe ik het moest gaan doen qua uitgeven, hoe het boek zou eindigen en vroeg me regelmatig af of er √ľberhaupt wel mensen zaten te wachten op dit boek. Maar ik wilde het zelf gewoon heel graag, en daarom moest en zou het er komen.

Nu een jaar later zit ik weer met mijn laptop op schoot, een dikke buik tussen mij en het toetsenbord¬†in geklemd, me te bedenken hoeveel er gebeurd is het afgelopen jaar. Ik vond een uitgever, mijn boek kreeg een heel ander einde dan de bedoeling was, maar op 17 april was het dan eindelijk zover en mocht ik het tijdens een feestelijke en supermooie lancering gaan delen met de wereld. Vrienden, familie…natuurlijk waren ze enthousiast over het boek. Ze hadden eens iets anders moeten zeggen ;-). Maar al snel bleek dat er zoveel onbekenden waren die het boek gingen lezen, van wie ik de meest prachtige reacties mocht ontvangen. En nog steeds zit ik vaak met een brok in mijn keel de mailtjes of Facebook-berichtjes te lezen van volstrekt onbekende mensen die mijn boek hebben gelezen en er steun uit putten, er herkenning in vinden en het willen laten lezen aan hun hele omgeving. Dat blijft zo bijzonder!

Afgelopen week werd er weer een nieuwe mijlpaal bereikt. Mijn eerste lezing stond op het programma! In drie verschillende sessies mocht ik mijn verhaal doen tegenover een groep diabetespati√ęnten. Ook dat had ik een jaar geleden niet kunnen bedenken. En binnenkort staat er alweer een nieuwe lezing op de planning, waarvan ik de aankondiging volgende week via Facebook zal verspreiden.

Het is zo fijn en bijzonder, om na elf jaar eindelijk een positieve associatie te hebben bij het woord diabetes. En bij iedere boekbestelling of reactie die er weer binnenkomt, ben ik toch weer even trots. En dat allemaal door die verdomde diabetes…

Groot nieuws!

Wow…nu was ik nog zo van plan om dit blog regelmatig te updaten, en opeens ben je alweer drie maanden verder! En wat is er veel gebeurd! De lancering, de boekverkopen, de vele reacties die ik binnenkrijg van lezers…echt super!

Na de lancering barstte voor mij ook het trouwseizoen weer los, dus drukte van alle kanten. Superleuk om ook daar weer heel actief mee bezig te zijn, maar nu het hartje zomer is, is er weer tijd om even stil te staan. Natuurlijk lopen de voorbereidingen door voor de volgende bruiloften die vanaf september weer op de planning staan, maar in de tussentijd zijn we ook erg druk met het grote nieuws dat Remco en ik vlak voor de boeklancering te horen kregen.

Wat niemand namelijk wist, was dat ik twee dagen voor de lancering een echo had gehad…ik ben weer zwanger! Het was echt heel bijzonder om dit extra geheimpje samen te hebben op die voor ons toch al zo speciale avond. Natuurlijk bleef het nog een paar weken spannend, maar afgelopen week hebben we tijdens de 20 weken echo te horen gekregen dat alles goed is met ons kleintje, en kunnen we ons √©cht gaan verheugen op wat ons deze winter allemaal te wachten staat.

Het begint alweer te kriebelen om hier verder over te gaan schrijven in elk geval dus wie weet…ooit een deel twee? ūüôā

zwanger

The week after…

Het is alweer een week geleden dat de boeklancering plaats vond in Weert. Van mijn zenuwen, die ik de week van tevoren echt wel had, was niets meer over toen we eenmaal op locatie waren om alles klaar te zetten. Blijkbaar is het dan toch de planner in mij die de zaakjes onder controle heeft. Ik kan echt oprecht zeggen dat ik van begin tot eind alleen maar genoten heb!

IMG_3082

Genoten van alle mensen die op de lancering af kwamen. Genoten van alle lieve woorden. Van Bas van de Goor, die een fantastische speech gaf. Van het moment suprême, toen het boek aan een luchtballon naar beneden kwam zweven. Genoten heb ik ook van iedereen die ik mocht bedanken, omdat ze mee hadden gewerkt aan de totstandkoming van mijn boek. Ik genoot zelfs van de lamme hand die ik kreeg van het signeren van alle boeken en natuurlijk ook van de mensen die met mij op de foto wilden (huh, met mij?!) en de lieve vrienden met wie we de avond afsloten met een laatste drankje.

IMG_3063copy  IMG_3478

En dan is je boek er ‘opeens’. Ligt het in de boekhandel, in diverse webshops, en wordt het vanuit heel het land massaal besteld. Ik zal binnenkort eens wat reacties plaatsen die ik al heb gekregen. Die zijn werkelijk hartverwarmend! En tot die tijd…ga ik nog even verder met nagenieten!

IMG_33611